KONSEKRACJA – DAR DLA CZŁOWIEKA, DAR DLA ŚWIATA – konsekracja prywatna 44 członków Ruchu Gloriosa Trinità w Łomży

3 lutego 2024 roku w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Łomży podczas uroczystej Mszy Świętej 44 członków wspólnoty Gloriosa Trinità przystąpiło do prywatnej konsekracji składając swe ślubowanie na ręce Założyciela Ruchu GT  – ks. Andrzeja Święcińskiego.


Niebo otwiera się, by wylał się deszcz łaski. Konsekracja to całkowite, totalne i na zawsze oddanie na własność swojego życia Bogu. To uczynienie życia sakralnym w rycie liturgii. Zaproszenie Boga, by stać się drugim Chrystusem w świecie. Konsekracja włącza na nowo chrzest. Pismo święte staje się żywe , gdy wprowadzasz je w życie. Konsekracja to umiejętność bycia skazanym w słusznej sprawie, w dobrym celu, ale skazanym niesprawiedliwe. Moje serce staje się świątynią. Spraw Panie, abym nigdy tej świątyni nie zbezcześcił, abym oczyszczał ludzi – ks. Andrzej Święciński

Najwyższym stopniem formacji duchowej osób świeckich w Ruchu Gloriosa Trinità jest konsekracja.

Osoba konsekrowana w Ruchu Gloriosa Trinità wyróżnia się swoim stylem życia oraz postawą, która pozostawia szczególny ślad w sercach innych ludzi poprzez to, kim jest i co czyni. Taka osoba utożsamia się w sposób szczególny z życiem Jezusa, przyjmując Jego sposób patrzenia, myślenia oraz działania.

Konsekracja osoby świeckiej jest poprzedzona 3-letnim przygotowaniem poprzez spotkania z kapłanem – przewodnikiem oraz osobami świeckimi – opiekunami szlaku konsekracyjnego. Każdy rok, tzw. szlaku konsekracyjnego, poświęcony jest jednej z Osób Trójcy Świętej. I tak pierwszy rok pod nazwą Abba poświęcony jest Bogu Ojcu, kolejny rok Shema – Jezusowi, a ostatni rok Ruah – Duchowi Świętemu. Podczas spotkań członkowie takiej drogi zagłębiają się w Słowo Boże oraz dokumenty Kościoła, zanurzając się w nauce Kościoła oraz charyzmacie Ruchu.

Trzyletnie przygotowanie kończy się aktem składanym na ręce Założyciela Ruchu zawierzenia i oddania swojego życia osoby konsekrowanej Bogu Ojcu, przez ręce Jezusa w łasce Ducha Świętego, za wstawiennictwem Matki Najświętszej na służbę Bogu i bliźniemu.

Poprzez przyjęcie daru konsekracji Bóg odbiera w życiu danej osoby wszystko, co zbędne i daje jej to, co jest potrzebne, by stawić czoło walce dnia codziennego. Osoba konsekrowana podobnie jak biblijny Dawid ma do swojej dyspozycji jedynie „procę z pięcioma kamykami”, którymi są: codzienna Eucharystia, medytacja Słowa Bożego metodą Lectio Divina, różaniec, modlitwa brewiarzem oraz regularna spowiedź.

Droga duchowa, jaką jest konsekracja, poszerza serce danej osoby, wzmacnia jej miłość, wyostrza spojrzenie oraz uczy słuchania innych. Osoba konsekrowana, będąc znawcą cierpienia ludzkiego, idzie na egzystencjalne peryferie, tam gdzie żyje człowiek cierpiący i poraniony. Życie osoby konsekrowanej jest czasem połowu, dlatego też walczy ona o drugiego człowieka, aby doprowadzić go do Jezusa.

Osoba konsekrowana jest wezwana w swoim życiu do konkretnych postaw:

  • do budowania w sobie Królestwa Bożego i umiejętności cieszenia się obecnością Boga, tak, aby była ona odczuwalna także dla innych;
  • do spalania się z miłości, aby zapach Boga, który niesie z sobą osoba konsekrowana, intrygował tych wszystkich, którzy w swoim życiu wybrali drogę grzechu i dawał ulgę tym, którzy wybrali życie zgodne z wiarą;
  • do przyjęcia krzyża bez narzekania, ponieważ jest on niezbędnym narzędziem zbawienia i nawrócenia;
  • do bycia pokornym, gdyż tylko pokorne serce może przyjąć Słowo Boże i zaakceptować fakt bycia ziarnem pszenicy, które obumiera, aby przynieść plon stokrotny;
  • do pozbywania się tego, co czyni go niewolnikiem i trwania w wolności;
  • do budowania domu na skale, czyli woli Boga.

Osoba konsekrowana składa w ofierze swoje życie Bogu, a poprzez to przyczynia się do misji ewangelizacyjnej w swojej rodzinie, w miejscu pracy i w najbliższym otoczeniu. Swoją postawą uczy innych umiejętnego przyjmowania cierpienia, wstępowania na drogę oczyszczenia i pokory.

Pomimo, iż konsekrowany funkcjonuje w świecie, korzystając z jego dobrodziejstw i postępu cywilizacyjnego, to jednak  nigdy nie staje się częścią tłumu, który idąc zawsze wybiera Barabasza a zdradza Jezusa.

Żyjąc w rodzinie, pracując, uczestnicząc w polityce, czy w życiu ekonomicznym osoba konsekrowana pozostaje aktywną częścią współczesnego świata, by móc w ten sposób oddziaływać na innych poprzez swoje świadectwo życia. Dzięki świętości i autentyczności osoby konsekrowanej oraz jej upodobnieniu się do Chrystusa walczy ona z niewiarą tego świata.

Konsekrowany Ruchu Gloriosa Trinità jest wezwany do nieustannej pracy nad samym sobą. Obok zatroskania o życie modlitwą i Słowem Bożym osoba konsekrowana musi nieustannie weryfikować swoją postawę w relacji do dóbr tego świata. Realizuje się to poprzez dziesięcinę ze swojego czasu, talentów i dóbr materialnych. Podobnie jak Jakub w Księdze Rodzaju osoba konsekrowana może powiedzieć: Ten zaś kamień, który postawiłem jako stelę, będzie domem Boga. Z wszystkiego, co mi dasz, będę Ci składał w ofierze dziesięcinę. (Rdz 28,22).

A więc wszystko, co jest składane w formie dziesiątej części swoich dóbr jest przeznaczone dla Pana. Osoba konsekrowana przyjmuje takie zobowiązanie począwszy od trzeciego roku formacji na szlaku konsekracyjnym po to, by stopniowo uczyć się bycia nie tylko „turystą” obecnym w łodzi Kościoła, ale „członkiem jego załogi”. Składając ofiarę w sposób radosny i hojny, konsekrowany oddaje Bogu chwałę za wszystko, co od Niego otrzymał, a jednocześnie uczy się żyć w wolnej relacji do pieniędzy, wyznając zasadę: Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie (Mt 10,8).

Osoba konsekrowana podlega ciągłej formacji duchowej, musi zatem nieustannie pamiętać, że zawsze jest w drodze do celu, którym jest jej świętość. Sposób życia, który dobrowolnie wybrała, jest wymagający, ponieważ jest stylem życia samego Jezusa, dlatego też odrzuca ona wszystkie propozycje tego świata, dokonując prawidłowych wyborów poprzez postawę wierności raz obranej drodze.

Konsekrowany nieustannie powraca do korzeni swojej wiary, czyli powraca do początków, do myśli Założyciela. Jest to powrót do pierwotnego charyzmatu, a szczególnie komunii serc, która opiera się na prawdzie wyrażonej do drugiego człowieka w zdaniu: Jesteś Sercem Mojego Serca – JSMS.

Taka osoba wybiega w przyszłość w łączności z Jezusem, odczytuje Jego misję i projekty życiowe przygotowane zarówno dla jego osobistego życia, a także życia całej wspólnoty. Przyszłość osób konsekrowanych nie nazywa się „coś” ale „Ktoś”, czyli Bóg. Osoba konsekrowana otrzymuje bardzo często światło, czyli tzw. misję prorocką, aby móc odczytywać swoje życie, tak jak widzi je jego Stwórca. Jednocześnie nigdy nie może pozwolić się przeniknąć światu, aby nie stracić tego Bożego światła. To świat musi zostać przeniknięty proroczym duchem, którego Bóg udziela osobom konsekrowanym.

Źródło: Tożsamość i Życie. Materiały Zgromadzenia osób konsekrowanych z 2015 r.


Facebook